Wystąpienie
Wystąpienie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w sprawie realizacji prawa osób pozbawionych wolności do komunikowania się z obrońcą i pełnomocnikiem z dnia 2010-02-24
RPO/111649/92/VII/7004.2 RZ
Wystąpienie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w sprawie realizacji prawa osób pozbawionych wolności do komunikowania się z obrońcą i pełnomocnikiem.
W pismach kierowanych do Rzecznika skazani podnoszą zarzuty obrazujące trudności w prowadzeniu rozmów telefonicznych z podmiotami, o których mowa w art. 8 § 3 k.k.w. Problem ten jest również przedmiotem szczególnej uwagi podczas wizytacji zapobiegawczych Krajowego Mechanizmu Prewencji. Przepis art. 102 pkt 7 k.k.w. przyznaje skazanemu prawo do komunikowania się z obrońcą i pełnomocnikiem. Prawo do swobodnego porozumiewania się (komunikowania) z obrońcą (pełnomocnikiem) obejmuje przede wszystkim wolność od reglamentacji w zakresie częstotliwości kontaktów oraz poszanowanie tajemnicy. Art. 8 § 3 k.k.w. stanowi natomiast, że skazany pozbawiony wolności może porozumiewać się ze swoim obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym podczas nieobecności innych osób. Korespondencja z tymi osobami nie podlega cenzurze i zatrzymaniu, a rozmowy w trakcie widzeń i telefoniczne nie podlegają kontroli. Zebrane dotychczas doświadczenia prowadzą do wniosku, że kodeksowa regulacja rozmów telefonicznych z podmiotami, o których mowa w art. 8 § 3 k.k.w. jest niewystarczająca i powinna zostać sprecyzowana w porządkach wewnętrznych jednostek penitencjarnych. Porządki wewnętrzne zdecydowanej większości jednostek penitencjarnych nie określają procedury realizacji prawa do kontaktów z tymi podmiotami. Tymczasem właściwe wypełnianie normy zawartej w art. 8 § 3 k.k.w. służy wykonaniu prawa do obrony, zagwarantowanego w art. 42 ust. 2 Konstytucji RP. Rzecznik zwrócił się o zajęcie stanowiska w sprawie.
Wystąpienie dołączone do tego dokumentu:
Data odpowiedzi:
Opis odpowiedzi:
Dyrektor Generalny Służby Więziennej (24.03.2010 r.) poinformował, że przepis § 102 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności, reguluje sposób udzielania widzeń z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem albo radcą prawnym oraz notariuszem. W odróżnieniu od widzeń z osobami najbliższymi, w przypadku obrońcy, miejscem widzenia jest pomieszczenie przeznaczone do dokonywania czynności procesowych i nie występuje ograniczenie czasowe. Rozmowy telefoniczne prowadzone przez skazanego z obrońcą są częścią czynności procesowych realizowanych w ramach postępowania przed organami wymiaru sprawiedliwości i powinny podlegać takim samym unormowaniom, jak widzenia, tzn. realizacja ich winna następować w godzinach urzędowania administracji, po uprzednim ustaleniu, że osobą, z którą skazany rozmawia jest jego obrońca. Ponadto ustawodawca, określając formy komunikowania się skazanego z podmiotami wymienionymi w art. 8 § 3 k.k.w., wskazał alternatywne sposoby realizacji tych praw, w postaci widzeń i korespondencji.
Brak historii zmian - serwis źródłowy:
https://sprawy-generalne.brpo.gov.pl/index.php?sprawa=7821