Wystąpienie
Wystąpienie do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego w sprawie braku kryteriów odmowy udzielenia osobie tymczasowo aresztowanej zgody na widzenie z rodziną z dnia 2006-10-19
RPO/542481/06/VII/708.2 RZ
Wystąpienie do Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego w sprawie braku kryteriów odmowy udzielenia osobie tymczasowo aresztowanej zgody na widzenie z rodziną.
Do Rzecznika wpływa duża liczba wniosków skierowanych przez osoby tymczasowo aresztowane i ich rodziny w sprawie nieuzasadnionej odmowy udzielenia tymczasowo aresztowanemu zgody na widzenie przez organ, co którego dyspozycji pozostaje. Niejednokrotnie podjęte przez Rzecznika interwencje przyniosły skutek w postaci udzielonego widzenia.
W ocenie Rzecznika respektowaniu prawa osób tymczasowo aresztowanych do utrzymywania więzi z rodziną i innymi osobami bliskimi nie sprzyja wadliwa konstrukcja art. 217 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, który przewiduje, że tymczasowo aresztowany może uzyskać widzenie po wydaniu zgody przez organ, do którego dyspozycji pozostaje. Przepis ten nie określa, jakimi przesłankami powinien kierować się organ odmawiając wydania zgody na widzenie. Ustawodawca pozostawił w związku z tym organowi całkowitą swobodę w decydowaniu o tym, czy wyrazić taką zgodę. Zdaniem Rzecznika taka konstrukcja narusza konstytucyjne prawo do ochrony życia prywatnego i rodzinnego (art. 47 Konstytucji RP), pozwalając organowi dysponującemu w sposób całkowicie dyskrecjonalny decydować o kontaktach z najbliższymi członkami rodziny. Rzecznik zwraca się z prośbą o spowodowanie podjęcia inicjatywy ustawodawczej w celu takiej zmiany art. 217 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, która doprowadzi do zgodności tego przepisu z art. 47 Konstytucji RP.
Wystąpienie dołączone do tego dokumentu:
Data odpowiedzi:
Opis odpowiedzi:
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości (17.11.2006 r.) poinformował, że prawo do prywatności nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Przepis art. 217 § 1 k.k.w. nie określa szczegółowo przesłanek, którymi powinien kierować się uprawniony organ odmawiając zgody na widzenie, tym niemniej nie można podzielić poglądu, że odmowa ta ma charakter całkowicie dowolny. Nie można bowiem rozpatrywać tego przepisu w oderwaniu od innych przepisów rozdziału XV.
W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze unormowanie zawarte w art. 207 k.k.w., zgodnie z którym wykonanie tymczasowego aresztowania służy realizacji celów, dla których ten środek zastosowano, a w szczególności zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego. Innymi słowy decyzja organy wydającego zgodę na widzenie musi być zdeterminowana koniecznością realizacji celów, dla których zastosowano tymczasowe aresztowanie, a zwłaszcza zabezpieczeniem prawidłowego toku postępowania karnego. W praktyce odmowa udzielenia zgody na widzenie będzie wynikała chociażby z okoliczności, że osoby najbliższe są świadkami w sprawie. Kontakt osobisty z tymczasowo aresztowanym, nawet podczas widzenia w obecności funkcjonariusza Służby Więziennej, może wpłynąć na treść składanych przez świadków zeznań. Należy też mieć na uwadze przepis art. 214 § 1 k.k.w., który zawiera ogólną zasadę, iż tymczasowo aresztowany korzysta, o ile przepisy nie przewidują wyjątków, co najmniej z takich uprawnień, jakie przysługują skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności w systemie zwykłym, w zakładzie karnym typu zamkniętego. Nieuzasadnione wydaje się więc podejmowanie prac legislacyjnych zmierzających do zmiany art. 217 § 1 k.k.w. Wskazane w piśmie Rzecznika przypadki odmowy udzielenia wiedzenia są wynikiem błędów w stosowaniu tego przepisu, a nie jego wadliwej treści.
Brak historii zmian - serwis źródłowy:
https://sprawy-generalne.brpo.gov.pl/index.php?sprawa=5333